Jadwiga Katarzyna Emilewicz, z domu Szyler, urodziła się 27 sierpnia 1974 roku w Krakowie. Politolog, menedżer kultury i wieloletnia polityk związana z Porozumieniem Jarosława Gowina, przeszła drogę od akademickiego środowiska konserwatywnego Krakowa po najwyższe stanowiska w rządzie. W 2020 roku została wiceprezesem Rady Ministrów, zastępując na tym stanowisku swojego mentora politycznego. Jej kariera to historia konsekwentnego budowania pozycji w polityce, choć nie zawsze wolnej od kontrowersji.
Edukacja i pierwsze kroki w środowisku konserwatywnym
W 1993 roku Jadwiga Emilewicz uzyskała świadectwo dojrzałości w II Liceum Ogólnokształcącym im. Króla Jana III Sobieskiego w Krakowie, a pięć lat później ukończyła studia na kierunku politologia w Instytucie Nauk Politycznych Uniwersytetu Jagiellońskiego. To właśnie na UJ otworzyła później przewód doktorski, który miał dotyczyć analizy polityczności i władzy na przykładzie reformy samorządowej z 1998 roku.
Już podczas studiów, od 1995 roku współpracowała z Ośrodkiem Myśli Politycznej w Krakowie, jak również z utworzonym w tym samym roku Instytutem Tertio Millennio, założonym przez dominikanina Macieja Ziębę. Była stypendystką Uniwersytetu Oxford oraz programu American Council on Germany, Dräger Foundation, ZEIT-Stiftung Ebelin und Gerd Bucerius. Zna język angielski, niemiecki i francuski.
Była aktywna w strukturach Opus Dei
Pod koniec lat 90. zaangażowała się w działalność Klubu Jagiellońskiego, gdzie organizowała dyskusje m.in. z osobami takimi jak Lech Kaczyński, Ludwik Dorn oraz Jan Rokita. To tam poznała Jarosława Gowina, który stał się jej mentorem w dziedzinie polityki i bliskim współpracownikiem. Ta relacja miała kluczowe znaczenie dla jej dalszej kariery.
Pierwsze doświadczenia zawodowe i urzędnicze
W latach 1999-2002 pracowała w Departamencie Spraw Zagranicznych Kancelarii Prezesa Rady Ministrów za rządów Jerzego Buzka. To właśnie w tym okresie zdobywała pierwsze doświadczenie w administracji państwowej. Równolegle rozwijała karierę naukową – od 2003 roku pracowała jako nauczyciel akademicki w Wyższej Szkole Europejskiej im. ks. Józefa Tischnera w Krakowie, której rektorem był Jarosław Gowin.
W latach 2007-2008 zasiadała w zarządzie Klubu Jagiellońskiego, a później została członkiem honorowym stowarzyszenia. Była współtwórczynią kwartalnika „Pressje”, gdzie pisała m.in. o „Pokoleniu JP2” i Europie Środkowej.
Dyrektor Muzeum PRL-u – krótka, ale burzliwa kadencja
Emilewicz pełniła funkcję dyrektora Muzeum PRL-u w Nowej Hucie w latach 2009-2012, kiedy to muzeum działało jako oddział Muzeum Historii Polski w Warszawie. To stanowisko okazało się jednak trudne i kontrowersyjne. Odpowiadała za zaprojektowanie wystawy stałej muzeum, której krytyka zyskała negatywne konotacje polityczne, co doprowadziło do konfliktu z Krystyną Zachwatowicz i w konsekwencji do jej odwołania.
Wejście do polityki – od Platformy do Porozumienia
Jadwiga Emilewicz przystąpiła do Platformy Obywatelskiej, jednak jej związek z tą partią nie trwał długo. W tworzenie Polski Razem, przekształconej później w Porozumienie, zaangażowała się w 2013 roku. W latach 2013-2020 związana z Polską Razem Jarosława Gowina (później Porozumienie): była przewodniczącą zarządu regionu małopolskiego, a także wiceprezeską zarządu krajowego.
Gowin wystawił ją jako jedynkę do sejmiku małopolskiego, co wzbudziło kontrowersje wśród lokalnych działaczy. Szybko awansowała na wiceprezeskę partii. Jarosław Gowin ogłosił, że zostanie kandydatką Polski Razem (obecnie Porozumienia) na prezydenta Krakowa, choć ostatecznie w tych wyborach nie wystartowała.
Kariera rządowa – od wiceministra do wicepremiera
Ministerstwo Rozwoju i pierwsze sukcesy
W okresie od 2015 do 2018 roku sprawowała stanowisko podsekretarza stanu w Ministerstwie Rozwoju, gdzie współpracowała z wicepremierem Mateuszem Morawieckim. W resorcie zajmowała się koordynacją wdrażania funduszy unijnych oraz wsparciem małych i średnich przedsiębiorstw.
W kolejnych latach, od 2018 do 2019, zajmowała stanowisko ministra przedsiębiorczości i technologii w pierwszym rządzie Mateusza Morawieckiego. Odpowiadała m.in. za walkę ze smogiem – tematem szczególnie ważnym dla Krakowa – oraz za projekt Konstytucja Biznesu.
Minister Rozwoju i Tarcza Antykryzysowa
Od 2019 do 2020 powróciła do Ministerstwa Rozwoju, gdzie kontynuowała swoją działalność jako minister. W nowym rządzie PiS pod opiekę Jadwigi Emilewicz trafiło także budownictwo i turystyka. To właśnie w tym okresie stanęła przed największym wyzwaniem swojej kariery ministerialnej.
Jako minister rozwoju współtworzyła Tarczę Antykryzysową, której celem jest zapobieganie negatywnym skutkom epidemii koronawirusa dla polskiej gospodarki i rynku pracy. Program ten stał się jednym z kluczowych narzędzi rządu w walce z pandemią COVID-19.
Wicepremier – szczyt kariery
W 2020 roku Emilewicz została zaprzysiężona na wiceprezesa Rady Ministrów, jednocześnie utrzymując dotychczasowe stanowisko ministerialne, po tym jak Jarosław Gowin ustąpił z funkcji wicepremiera, a jej kandydaturę zaproponowała partia Porozumienie. Gowin zrezygnował ze stanowiska w sporze o termin wyborów prezydenckich podczas pandemii.
Była posłanką w Sejmie IX kadencji w latach 2019–2023
W wyborach parlamentarnych 2019 dostała się do Sejmu z listy PiS z okręgu poznańskiego, co pokazywało jej rosnące znaczenie w strukturach Zjednoczonej Prawicy.
Rozstanie z Porozumieniem i dalsze losy polityczne
We wrześniu 2020 roku doszło do przełomowego momentu w jej karierze. W bardzo poważnych kryzysach ostatnich miesięcy, które istotnie zagroziły trwaniu Zjednoczonej Prawicy, znalazła się z szefem Porozumienia Jarosławem Gowinem po przeciwnych stronach sporu. Emilewicz opuściła Porozumienie, pozostając w rządzie i klubie parlamentarnym PiS.
W maju 2023 roku powróciła do administracji rządowej, obejmując stanowisko sekretarza stanu w Ministerstwie Funduszy i Polityki Regionalnej oraz pełnomocnika rządu ds. współpracy polsko-ukraińskiej. W wybory 2023 roku nie uzyskała mandatu poselskiego, co zakończyło jej obecność w parlamencie.
Poglądy polityczne i społeczne
Jadwiga Emilewicz reprezentuje poglądy konserwatywne i wolnorynkowe. Jako minister przedsiębiorczości opowiadała się za wsparciem sektora małych i średnich firm, ograniczeniem biurokracji oraz tworzeniem przyjaznego klimatu dla biznesu. Była autorką inicjatyw związanych z elektromobilnością i walką ze smogiem.
W kwestiach społecznych prezentuje stanowisko konserwatywne, zbieżne z nauczaniem Kościoła katolickiego. Jej zaangażowanie w struktury Opus Dei oraz współpraca z Instytutem Tertio Millennio wskazują na głębokie zakorzenienie w środowisku katolickiego konserwatyzmu.
Jako polityk opowiadała się za polityką prorodzinną, wsparciem dla rodzin wielodzietnych (m.in. bezpłatna komunikacja miejska) oraz działaniami na rzecz poprawy jakości powietrza w polskich miastach. Postulowała tworzenie stref zero-emisyjnych i zaostrzenie regulacji dotyczących jakości paliw stałych.
Działalność naukowa i publikacje
Oprócz kariery politycznej Jadwiga Emilewicz rozwijała się jako naukowiec i autorka publikacji. Napisała lub współtworzyła kilka książek poświęconych tematyce politologicznej, w tym „Reformatorzy i politycy. Gra o reformę ustrojową w 1998 roku widziana oczami jej aktorów” (wspólnie z Arturem Wołkiem) oraz „Europejska polityka wschodnia. Wyzwanie Polaków i Niemców”.
W 2020 roku rozpoczęła działalność akademicką na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, prowadząc wykłady z zakresu polityki gospodarczej. Obecnie angażuje się również w prace rad społecznych instytucji kulturalnych i medycznych.
Życie prywatne i rodzina
Jadwiga Emilewicz jest córką Antoniego oraz Zdzisławy Szylerów. Mężatka, ma trzech synów. Razem z mężem Marcinem wychowuje trzech synów: Iwo, Ignacego i Benka. Marcin Emilewicz jest politologiem, który pracował jako doradca ministra kultury, a później w spółkach Skarbu Państwa, w tym w Orlenie.
Rodzina była dla niej zawsze priorytetem, o czym wielokrotnie mówiła publicznie
Jadwiga Emilewicz podkreślała, że rodzina jest paliwem wszystkich jej aktywności, także tych politycznych. Przyznawała jednocześnie, że łączenie intensywnej kariery politycznej z macierzyństwem i wychowywaniem trojga dzieci to ogromne wyzwanie, które wymaga wielu poświęceń.
Synowie Emilewicz trenują narciarstwo i startują w zawodach. W czasie pandemii wybuchła kontrowersja związana z ich wyjazdem na zgrupowanie narciarskie w okresie lockdownu, co wywołało dyskusję publiczną. Polityk tłumaczyła wówczas, że synowie zostali powołani na zgrupowanie jako zawodnicy.
Kraków w sercu – związki z miastem
Choć kariera polityczna zaprowadziła ją do Warszawy i Poznania, Jadwiga Emilewicz pozostaje mocno związana z Krakowem. To w stolicy Małopolski się urodziła, wychowała i zdobyła wykształcenie. Przez lata była aktywna w krakowskim środowisku intelektualnym – od Klubu Jagiellońskiego po Wyższą Szkołę Europejską im. ks. Józefa Tischnera.
Rozważała start w wyborach na prezydenta Krakowa jako kandydatka Porozumienia, co pokazywało jej ambicje polityczne związane z rodzinnym miastem. Choć ostatecznie do tego startu nie doszło, pozostała aktywna w polityce regionalnej Małopolski jako radna sejmiku wojewódzkiego.
Kontrowersje i wyzwania
Kariera Jadwigi Emilewicz nie była wolna od kontrowersji. Oprócz wspomnianego już konfliktu w Muzeum PRL-u, media zwracały uwagę na działalność gospodarczą jej męża w spółkach Skarbu Państwa oraz firmę Koza Nostra Studio, która startowała w konkursach na zlecenia dla instytucji publicznych.
Jej odejście z Porozumienia w 2020 roku również wzbudziło dyskusje – była to decyzja trudna, biorąc pod uwagę wieloletnią współpracę z Jarosławem Gowinem. Ostatecznie wybrała lojalność wobec Zjednoczonej Prawicy i pozostanie w rządzie.
Podsumowanie kariery
Jadwiga Emilewicz przeszła drogę od krakowskiego środowiska akademickiego i konserwatywnego think tanku do najwyższych stanowisk w państwie. Była ministrem, wicepremierem, posłanką i radną. Jej kariera pokazuje, jak ważne w polskiej polityce są relacje personalne – to właśnie mentoring Jarosława Gowina otworzył jej drzwi do wielkiej polityki.
Dziś, po zakończeniu kadencji parlamentarnej, pozostaje aktywna w życiu publicznym – jako wykładowczyni akademicka, członkini rad społecznych instytucji i doświadczona polityk, która może jeszcze powrócić na pierwszą linię polityki. Jej historia to przykład konsekwentnego budowania pozycji, choć nie zawsze prostej drogi do celu.
