Rozmnażanie róż z łodygi najczęściej kończy się tak samo: łodyga z bukietu albo od sąsiadki stoi w szklance na parapecie, a po dwóch tygodniach na jej końcu jest śluz zamiast korzeni. Przez lata powtarzano, że wystarczy woda albo ziemniak, i stąd tyle nieudanych prób. Skuteczniej działa półzdrewniała sadzonka wsadzona w perlit z torfem, przykryta przezroczystą osłoną i zaprawiona ukorzeniaczem z IBA. Woda odpada, bo korzenie wytworzone w wodzie są kruche i po przesadzeniu do ziemi zwykle trzeba budować system od nowa, a w napowietrzonym podłożu od razu rosną korzenie glebowe. Poniżej: termin cięcia, grubość pędu, skład podłoża, preparaty ukorzeniające, czas oczekiwania i tabela z typowymi awariami.

Rozmnażanie róż z łodygi: które odmiany się nadają

Nie każda róża da się tak powielić. Najlepiej ukorzeniają się róże miniaturowe, rabatowe (floribunda), pokrywowe i pnące, na przykład ’The Fairy’, ’Bonica’ czy ’New Dawn’. Dobrze wychodzą też Rosa rugosa i róże historyczne. Róże wielkokwiatowe (Hybrid Tea) ukorzeniają się wyraźnie gorzej i wymagają większej liczby sadzonek na zapas.

Róż z kwiaciarni lepiej nie próbować rozmnażać. To zwykle odmiany szklarniowe z Ekwadoru, Kenii lub Holandii, selekcjonowane pod długą łodygę i trwałość w wazonie, nie pod ukorzenianie. Szanse są marginalne, a pęd po kilku dniach w wodzie z odżywką do kwiatów jest już osłabiony.

Róże kupione w sklepie ogrodniczym są zwykle szczepione na podkładce, najczęściej Rosa canina 'Inermis’ albo Rosa multiflora. Sadzonka pobrana z części nad szczepieniem wyrośnie na własnych korzeniach i będzie tą samą odmianą. Mrozoodporność i wigor mogą się jednak nieco różnić od krzewu matecznego. Pędy z odrostów poniżej zgrubienia to dzika podkładka i trzeba je wyrzucić.

Rozmnażanie do własnego ogrodu nie budzi wątpliwości. Odmiany z ochroną (oznaczenie ® lub PBR) podlegają ustawie o ochronie prawnej odmian roślin z 2003 r., więc sprzedaż sadzonek takich róż wymaga zgody hodowcy.

Ukorzenianie sadzonek róż: termin, pęd i cięcie

Kiedy ciąć

Najlepszy moment to czerwiec–lipiec, kilka tygodni po przekwitnięciu pierwszej fali kwiatów. Pęd jest wtedy półzdrewniały: już nie wiotki jak zielona trawa, ale jeszcze nie twardy jak patyk. Sierpień też jest do przyjęcia, wrzesień to już robienie pod górkę.

Ciąć najlepiej rano, po obfitym podlaniu krzewu dzień wcześniej. Dobrze nawodniony pęd szybciej rusza z korzeniami i wolniej więdnie, zanim trafi do podłoża.

Gotowość pędu można sprawdzić po kolcu: odłamuje się z czystym, suchym trzaskiem, bez gięcia i bez rozrywania kory.

Jak ciąć

Optymalny pęd ma grubość ołówka (5–6 mm), długość 15–20 cm i 3–4 oczka (węzły). Cięcie dolne zawsze wypada poziomo, tuż pod oczkiem, bo właśnie tam tworzy się kalus, z którego wychodzą korzenie. Cięcie górne robi się skośnie, 0,5 cm nad oczkiem, żeby woda spływała z rany.

Z sadzonki trzeba usunąć pąki kwiatowe, kwiaty i dolne liście. Na górze zostają 1–2 liście, skrócone o połowę, co zmniejsza parowanie, a sadzonka nadal fotosyntetyzuje. Sekator odkaża się alkoholem 70%. Tępe ostrze miażdży tkanki i otwiera drogę zgniliźnie.

Podłoże, ukorzeniacz i sadzenie

Co wsypać do doniczki

Sprawdza się mieszanka perlitu z torfem 1:1 albo perlitu z gruboziarnistym piaskiem. Doniczka powinna mieć minimum 2 litry, około 15 cm głębokości i otwory drenażowe. Do jednej mieści się 3–5 sadzonek rozmieszczonych przy brzegu. Zwykła ziemia ogrodowa się nie nadaje, bo zbija się i trzyma wodę, a to prosta droga do zgnilizny podstawy pędu.

Ukorzeniacz opiera się na kwasie indolilomasłowym (IBA). Dostępne są proszki, jak Rhizopon, i żele, jak Clonex. Dolne 2 cm sadzonki zwilża się i zanurza w preparacie, a nadmiar strząsa. Warstwa ma być cienka, bo za gruba hamuje ukorzenianie.

Sadzenie krok po kroku

  1. Podłoże zwilżyć do wilgotności wyciśniętej gąbki, bez wody w dolnej części doniczki.
  2. Ołówkiem zrobić otwór, żeby nie zetrzeć ukorzeniacza przy wsadzaniu.
  3. Wsadzić sadzonkę na około 2/3 długości (8–10 cm), tak aby co najmniej dwa oczka były pod podłożem.
  4. Docisnąć podłoże wokół pędu i lekko zraszać.
  5. Przykryć przezroczystą butelką PET bez dna albo workiem na patyczkach i postawić w jasnym miejscu bez bezpośredniego słońca, w 20–25°C.

Trzy sposoby ukorzenienia róży w porównaniu

Poza doniczką z perlitem stosuje się jeszcze wodę i gruntowe sadzonki zdrewniałe. Różnią się terminem, rodzajem pędu i ryzykiem.

Metoda Termin Typ pędu Czas do korzeni Główne ryzyko
Woda w słoiku cały sezon zielny lub półzdrewniały 2–4 tygodnie gnicie, kruche korzenie wodne
Doniczka z perlitem pod osłoną czerwiec–sierpień półzdrewniały, 15–20 cm 4–8 tygodni pleśń przy braku wietrzenia
Grunt, pędy zdrewniałe październik–listopad zdrewniały, 20–25 cm do wiosny wysychanie, wymarzanie

Woda daje szybki efekt, ale to korzenie przystosowane do życia w wodzie, nie w glebie. Po przesadzeniu zwykle obumierają, a sadzonka musi zacząć od początku, często bez energii na drugie podejście. Ziemniak, wciąż polecany w poradnikach, niczego nie dodaje, a zwiększa ryzyko pleśni, bo sadzonka żywi się zapasami z własnego pędu, nie bulwy.

Pielęgnacja do pierwszej zimy

Osłonę trzeba zdejmować na 10–15 minut co 2–3 dni, żeby przewietrzyć sadzonki. Podlewa się, gdy wierzch podłoża przeschnie. W razie potrzeby wystarczy zraszanie liści. Ukorzenienie trwa 4–8 tygodni. Sygnałem są nowe listki i lekki opór przy delikatnym pociągnięciu pędu. Często widać też białe końcówki korzeni w otworach drenażowych.

Osłonę zdejmuje się stopniowo przez 7–10 dni, żeby roślina przyzwyczaiła się do suchego powietrza. Nawożenie przed ukorzenieniem nie przyspiesza wzrostu, tylko poparzy delikatne korzenie. Dopiero po zdjęciu osłony można dać nawóz wieloskładnikowy do róż w połowie zalecanej dawki.

Ukorzenione sadzonki przesadza się do osobnych doniczek 1–2 litrowych. W pierwszej zimie zimują w jasnym, chłodnym miejscu w temperaturze 0–5°C albo w gruncie pod kopczykiem o wysokości około 20 cm. W miejsce stałe idą w maju, po ustąpieniu przymrozków. W pierwszym roku pąki kwiatowe warto usuwać do końca lipca, żeby energia szła w korzenie.

Dlaczego sadzonka nie wychodzi: diagnostyka

Objaw Przyczyna Naprawa
Czernienie podstawy pędu zgnilizna, za mokre podłoże lub nieodkażone narzędzie ściąć nad zmianą, wsadzić w suchszy perlit, odkazić sekator
Liście żółkną i opadają, pęd zielony naturalna utrata liści, stres po cięciu nic nie robić, zielony pęd żyje
Pęd więdnie i brunatnieje wysuszenie, za niska wilgotność szczelna osłona, zraszanie, półcień
Szary nalot na liściach szara pleśń (Botrytis cinerea) usunąć porażone części, wietrzyć częściej
Zielony pęd, po 8 tygodniach brak korzeni za zimno, brak kalusa podnieść temperaturę do 20–25°C, ewentualnie mata grzewcza

Najczęstsze pytania

Czy różę można ukorzenić w wodzie?

Można, ale to nie jest najlepsza droga. Korzenie wodne są kruche i po przesadzeniu do ziemi często obumierają, więc roślina zaczyna od zera. Perlit z torfem daje korzenie od razu przystosowane do gruntu.

Ile trwa ukorzenianie sadzonek róż?

Półzdrewniałe sadzonki w podłożu ukorzeniają się zwykle w 4–8 tygodni. Sadzonki zdrewniałe sadzone jesienią w gruncie ruszają z korzeniami dopiero wiosną.

Czy ukorzeniacz jest konieczny?

Nie jest, ale zdecydowanie zwiększa odsetek udanych sadzonek, zwłaszcza przy trudniejszych odmianach wielkokwiatowych. Preparaty z IBA, takie jak Rhizopon czy Clonex, są tanie i starczają na dziesiątki sadzonek.

Kiedy najlepiej ciąć sadzonki róż?

Najlepszy termin to czerwiec–lipiec, kilka tygodni po przekwitnięciu pierwszej fali kwiatów. Pęd jest wtedy półzdrewniały, a kolce odłamują się z wyraźnym trzaskiem.

Czy sadzonka ze szczepionej róży będzie taka sama?

Odmiana pozostaje ta sama, ale roślina rośnie na własnych korzeniach, nie na podkładce typu Rosa canina czy Rosa multiflora. Wigor i mrozoodporność mogą się nieco różnić, a pędy z odrostów poniżej szczepienia nie nadają się do rozmnażania.

Pozostałe teksty w tej kategorii

Warto przeczytać